ദേവാസുര യുദ്ധങ്ങൾ കൊടുമ്പിരിക്കൊണ്ട കാലം.മരിച്ചവരെ പുനർജീവി പ്പിക്കാൻ ശക്തിയുള്ള മൃതസഞ്ജീവനി എന്നൊരു വിദ്യ അസുര ഗുരുവായ ശുക്രാചാര്യർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ചു വീഴുന്ന അസുരന്മാ രെയെല്ലാം ആ വിദ്യ പ്രയോഗിച്ച് ശുക്രാചാര്യർ ജീവിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതു കാരണം ദേവന്മാർ പരാജയം എറ്റുവാങ്ങിക്കൊണ്ടുമിരുന്നു.
അസുര ഗുരുവിൽ നിന്നും മൃതസഞ്ജീവനി വിദ്യ എങ്ങനെയും തട്ടിയെടുക്ക ണം. ദേവന്മാർ കൂടിയാലോചന നടത്തി. അവർ ബ്രുഹസ്പതീപുത്രനായ കചനെ വിളിച്ചുവരുത്തി പറഞ്ഞു:
''ഗുരു പുത്രാ, താങ്കൾക്കു മാത്രമേ ഞങ്ങളുടെ ദുഖത്തിനൊരു പരിഹാരമുണ്ടാ ക്കിത്തരാൻ സാധിക്കൂ. എന്തു ത്യാഗം സഹിക്കേണ്ടി വന്നാലും താങ്കൾ മൃതസഞ്ജീവനി വിദ്യ പഠിച്ചെടുക്കണം. അത് ഞങ്ങളുടെ ഗുണത്തിനു വേണ്ടി പ്രയോഗിക്കുകയും വേണം.''
''നിങ്ങളുടെ ദുഃഖം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. അസുരലോകത്തു പോയി അത്ര എളുപ്പത്തിലൊന്നും വിദ്യ നേടിയെടുക്കാനാവില്ല. എങ്കിലും ഞാനൊന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കാം.''
കചൻ ദേവകാര്യം സാധിക്കാനായി അസുര ഗുരുവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു.
''ഗുരോ, ബ്രുഹസ്പതീപുത്രനായ കചനാണ് ഞാൻ. അങ്ങ യെ ശുശ്രൂഷിച്ച് കുറേക്കാലം ഇവിടെ കഴിഞ്ഞുകൂടാനും വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്യാനും വേണ്ടി യാണ് ഞാൻ എത്തിയത്. എന്നെ അവിടുത്തെ ശിഷ്യനായി സ്വീകരിക്കണം.''
കചന്റെ വിനയവും പെരുമാറ്റവുമൊക്കെ ശുക്രാചാര്യനിഷ്ടപ്പെട്ടു. ദേവഗുരു വിന്റെ പുത്രനെ അദ്ദേഹം ശിഷ്യനായി അംഗീകരിച്ചു.
കാലം മുന്നോട്ടുരുണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. കചന്റെ ശുശ്രൂഷകളിൽ ശുക്രാചാര്യർ സന്തുഷ്ടനായിത്തീർന്നു. ഗുരുപുത്രി ദേവയാനിക്ക് കചനിൽ അനുരാഗം ജനിച്ചു.അവളെ നിരുൽസാഹപ്പെടുത്തിയാൽ ലക്ഷ്യം സാധിച്ചെടുക്കാൻ പ്രയാസമാണെന്നറിയാമായിരുന്ന കചൻ അവളോട് പ്രേമം നടിച്ചു.
കചൻ ശുക്രസന്നിധിയിലെത്തിയ നാൾ മുതൽ അസുരന്മാർ അവനെ നിരീക്ഷി ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ഓരോ പ്രവൃത്തിയിലും അവർക്കു സംശയം തോന്നി.എങ്ങനെയെങ്കിലും കചനെ വക വരുത്തണമെന്ന് അവർ തീരുമാനിച്ചു റച്ചു.
ഒരു ദിവസം പശുക്കളെ മേയിക്കാനായി വനത്തിൽ കടന്ന കചനെ പിന്തുടർന്നെ ത്തിയ അസുരന്മാർ അവനെ കൊന്നു വെട്ടി നുറുക്കി ചെന്നായ്ക്കൾക്കിട്ടു കൊടുത്തു. വൈകുന്നേരം ഇടയനില്ലാതെ പശുക്കൾ ആശ്രമത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി കചന് എന്തോ ആപത്തു പിണഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് ദേവയാനിക്കു മനസ്സിലായി. അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പിതാവിനോടു സങ്കടം പറഞ്ഞു.
പുത്രിയുടെ ദുഃഖം കണ്ടു മനസ്സലിഞ്ഞ ശുക്രാചാര്യർ അവളെയും കൂടെകൂട്ടി വനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. വനത്തിനുള്ളിൽ കടന്ന ആചാര്യൻ ശിഷ്യനെ പേരു ചൊല്ലി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.ചെന്നായ്ക്കളുടെ ഉദരം പിളർന്ന് കചന്റെ അംശ ങ്ങൾ പുറത്തു വന്നു. ആചാര്യൻ മൃതസഞ്ജീവനി മന്ത്രം ചൊല്ലി അവനു പുനർജന്മം കൊടുത്തു. ദേവയാനിക്ക് സന്തോഷമായി. അവൾ പിതാവിനോടും കമിതാവിനോടുമൊപ്പം ആശ്രമത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി.
ആ സംഭവത്തോടുകൂടി അസുരന്മാർക്ക് കചനോടുണ്ടായിരുന്ന ശത്രുത ഇരട്ടി ച്ചു. അവസരം പാർതതിരുന്നു പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചുറച്ചു.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം അവസരം ഒത്തുവന്നപ്പോൾ അവർ കചനെ അടിച്ചു കൊന്ന് അരച്ചുരുട്ടി കടലിൽ കലക്കി. തന്റെ മാനസേശ്വരനെ കാണാ തെ ദേവയാനി കുണ്ഠിതപ്പെട്ടു. മകളുടെ ദുഃഖം കണ്ട് ആചാര്യൻ കചനെ പേരു ചൊല്ലി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ച് മൃതസഞ്ജീവനി മന്ത്രം ഉരുക്കഴിച്ചു. അത്ഭുതമെന്നു പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ, തൊഴുകയ്യുമായി കചൻ ഗുരുവിന്റെ മുന്നിൽ വണ ങ്ങി നിന്നു.
കചനെ ആചാര്യൻ വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അസുരന്മാർ കൂടു തൽ ജാഗരൂകരായിത്തീർന്നു. നല്ലൊരവസരത്തിനായി അവർ കാത്തിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി. ഒരു ദിവസം വീണ്ടുമവർ കചനെ തല്ലിക്കൊന്നു. ഇത്തവണ അവരവന്റെ ശരീരം അരച്ചു മദ്യത്തിൽ കലക്കി ആചാര്യനു കുടിക്കാൻ കൊടുത്തു.അങ്ങനെ കചൻ ശുക്രാചാര്യരുടെ ഉദരത്തിൽ ചെന്നു പെട്ടു.സന്ധ്യയായിട്ടും കാമുകനെ കണാതായപ്പോൾ ദേവയാനി പിതാവിന്റെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ആചാര്യൻ ധ്യാനദൃഷ്ടി കൊണ്ട് തന്റെ ഉദരത്തിൽ കിടക്കുന്ന കചനെ കണ്ടു. അദ്ദേഹം ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലായി. മന്ത്രപ്രയോഗം നടത്തിയാൽ തന്റെ ഉദരം പിളർന്ന് കചൻ പുറത്തു വരും. അതോടെ തന്റെ കഥ കഴിയും. കചനെ ജീവിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ ദേവയാനി ഉള്ളുരുകി മരിക്കും എന്താണൊരു വഴി? ആചാര്യൻ തല പുകഞ്ഞാലോചിച്ചു.
അവസാനം അദ്ദേഹം ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തിച്ചേർന്നു.
''ഉണ്ണീ, കചാ,.......''
ഗുരു ശിഷ്യനെ പേരു ചൊല്ലി വിളിച്ചു.
ഉദരത്തിൽ കിടന്ന് കചൻ വിളി കേട്ടു.
''ഉണ്ണീ, ഞാൻ ചൊല്ലുന്ന മന്ത്രം ഏറ്റു ചൊല്ലി ഹൃദിസ്ഥമാക്കുക.''
ഗുരു പറഞ്ഞു:
'ശരി ഗുരോ.'
കചൻ പ്രതികരിച്ചു.ഗുരു മൃതസന്ജീവനി മന്ത്രം ഉറക്കെ ചൊല്ലി. കചൻ അത് ഏറ്റുചൊല്ലി ഹൃദിസ്ഥമാക്കി.
''ഉണ്ണീ, എന്റെ ഉദരം പിളർ ന്നു പുറത്തു പോരുക. അതിനു ശേഷം മന്ത്രം ചൊല്ലി എന്നെ ജീവിപ്പിക്കുക.'' ഗുരു കൽപ്പിച്ചു.
ശിഷ്യൻ അനുസരിച്ചു. ശുക്രാചാര്യരുടെ ഉദരം പിളർന്ന് കചൻ പുറത്തു വന്നു. മൃതസഞ്ജീവനി മന്ത്രം ചൊല്ലി ആചാര്യനെ അവൻ ജീവിപ്പിച്ചു.
'' എന്റെ ഉദരത്തിൽ കിടക്കാൻ ഇടവന്നു ഭവിച്ചതു കാരണം അക്ഷരാർഥത്തിൽ തന്നെ നീ എന്റെ ഔരസ പുത്രനായിക്കഴിഞ്ഞു.'' ഗുരു കചന്റെ നെറുകയിൽ ചുംബിച്ച് പിതൃ വാത്സല്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
മേൽപ്പറഞ്ഞ സംഭവത്തോടുകൂടി ശുക്രാചാര്യർ മദ്യപാനം ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്നു മാത്രമല്ല ബ്രാഹ്മണർക്ക് എന്നെന്നേക്കുമായി മദ്യപാനം വിലക്കുകയും ചെയ്തു.
മൃതസഞ്ജീവനി വിദ്യ കരഗതമായത്തോടെ കചൻ ദേവലോകത്തേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. പ്രണയാഭ്യർത്ഥനയുമായി ദേവയാനി അവനെ അനുഗമിച്ചു.
''പ്രാണേശ്വര, അങ്ങയെ പിരിഞ്ഞ് എനിക്കൊരു ജീവിതമില്ല. അങ്ങു പോകുന്ന ദിക്കിലേക്ക് എന്നെക്കൂടി കൊണ്ടുപോകൂ.'' ദേവയാനി യാചിച്ചു പറഞ്ഞു.
'' ദേവയാനി, ഞാൻ നിന്റെ പിതാവിന്റെ ഔരസ പുത്രനാണെന്ന് നിനക്കും അറിവുള്ളതാണല്ലോ. നാം തമ്മിൽ സഹോദരീ സഹോദര ബന്ധമാണുള്ള ത്.സഹോദരിയെ വിവാഹം ചെയ്യുന്നത് സദാചാര വിരുദ്ധമാണ്.'' ഇത്രയും പറഞ്ഞ് കചൻ ദേവയാനിയെ പിൻതിരിപ്പിക്കാൻ നോക്കി.
''ദുഷ്ടാ, എന്റെ പിതാവിൽ നിന്നു നീ നേടിയെടുത്ത വിദ്യ നിനക്കുതകാതെ പോകട്ടെ.'' ദേവയാനി കചനെ ശപിച്ചു.
ദേവയാനിയുടെ ശാപവാക്കുകൾ കചനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു.
'' വിവേക ശൂന്യേ, വികല വികാരങ്ങൽക്കടിപ്പെട്ട ചപലേ, ദേവ വർഗ്ഗത്തിൽ പ്പെട്ട ഒരാളെയും നിനക്ക് ഭർത്താവായി കിട്ടാതിരിക്കട്ടെ.''
കചൻ പ്രതിശാപം പൊഴിച്ചു. ദേവയാനിയെ നിഷ്കരുണം ഉപേക്ഷിച്ച് അവൻ ദേവലോകത്തേക്കു പോയി. ദേവന്മാർ അവരുടെ ഗുരുപുത്രനെ ആദരവോടു കൂടി സ്വീകരിച്ചു. നടന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം കചൻ അവരോടു വിശദീകരിച്ചു. മൃതസഞ്ജീവനി വിദ്യ ദേവന്മാരെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു . ദേവന്മാർ അവനെ പ്രശംസിച്ചു.
പുനർവായന
പ്രതീക വർണ്ണനകളിൽ ചാലിച്ചെടുത്തതും സാരോപദേശ പ്രധാനവും വിജ്ഞാ നപ്രദവുമായൊരു കഥയാണിത്. ഐശ്വര്യങ്ങളെച്ചൊല്ലി തമ്മിലടിച്ചു പിണങ്ങി പ്പിരിഞ്ഞ സഹോദരങ്ങൾ തമ്മിൽ നടന്ന പോരാട്ടങ്ങളുടെ കഥകളാണ് ദേവാസു ര യുദ്ധകഥകൾ.
'മന്ത്രം' എന്നതിന് ക്രിയാത്മകതയെ തൊട്ടുണർത്താൻ കെൽപ്പുള്ള പദപ്രയോഗം എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്. ഏറ്റുമുട്ടലിൽ പരിക്ഷീണിതരായി മൃതപ്രായരായിത്തീരു ന്ന അസുര യോധാക്കൾക്ക് മനോധൈര്യവും കർമ്മവീര്യവും പകർന്നു കൊടു ക്കാനുള്ള വാക്ചാതുരി ശുക്രാചാര്യർക്കുണ്ടായിരുന്നു. ആ വാക്ചാതുരിയു ടെ പ്രതീക പര്യായമായി മൃതസഞ്ജീവനി മന്ത്രത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കാം.
ബ്രുഹസ്പതീപുത്രനാണ് താനെന്നു സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി കടന്നു ചെല്ലുന്ന കചന് ശിഷ്യത്വം കൽപിച്ചു നൽകുന്നതിൽ യാതൊരു വൈമനസ്യവും ശുക്രാ ചാര്യർ കാണിച്ചില്ല. പിതാവിന്റെ ശിഷ്യന് സഹോദര സ്ഥാനമാണ് ധർമ്മശാ സ്ത്രങ്ങൾ കൽപിച്ചു നൽകിയിട്ടുള്ളത്. ഇക്കാര്യം അറിഞ്ഞുകൊണ്ടു തന്നെ യാണ് ദേവയാനിക്ക് കചനോടു തോന്നിയ പ്രണയത്തിന് ശുക്രാചാര്യർ മൗനാ നുവാദം നല്കിയത്.
'യാനം' എന്നതിന് 'യാത്ര' എന്നും 'ദേവയാനി' എന്നതിന് ദേവമാർഗത്തിൽ സഞ്ച രിക്കുന്നവൾ എന്നുമുള്ള വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലായിരിക്കണം ഗുരു ന്യായം കണ്ടെ ത്തിയത്.
ഗുരുപുത്രിയുടെ കാമുകൻ ശത്രുപക്ഷത്തെ പ്രബലനാനെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ അസുരന്മാർ അവനെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാനുള്ള തന്ത്രങ്ങൾ മെനഞ്ഞു. സ്വാഭാവിക തയിൽ കവിഞ്ഞ മറ്റൊന്നും അതിൽ കണ്ടെത്താനില്ല.
പ്രതിയോഗികളെ വിഷം കലർത്തിയ മദ്യം കൊടുത്തു ചതിച്ചു കൊല്ലുന്നതും, ജലാശയങ്ങളിൽ കെട്ടിത്താഴ്ത്തി തെളിവ് നശിപ്പിക്കുന്നതുമൊക്കെ സംഭവി ച്ചിട്ടുള്ളതും സംഭവിക്കാവുന്നതുമായ കാര്യങ്ങളാണ്. എന്നാൽ, പ്രതിയോഗി കളെ തല്ലിക്കൊന്ന് അരച്ചു കടലിൽ കലക്കുക, വറുത്തുപൊടിച്ചു മദ്യത്തിൽ
കലർത്തുക എന്നൊക്കെ പറയുന്നതിൽ യുക്തി അശേഷവുമില്ല. സാധാരണ ഗതിയിൽ മനുഷ്യൻ വെട്ടി നുറുക്കി എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന മാംസക്കഷണങ്ങൾ ചെന്നായ്ക്കൾ സ്വീകരിക്കില്ല എന്ന കാരണത്താൽ അപ്പറഞ്ഞതിനും യുക്തിയു ടെ പിൻബലമില്ല. അസുരന്മാർക്ക് ദേവഗുരുവിന്റെ പുത്രനോടുണ്ടായിരുന്ന ശത്രുതയുടെയും അസഹിഷ്ണുതയുടെയും ആഴത്തെയാണ് അത്തരം പ്രതീക വർണ്ണനകളിലൂടെ ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മിലുള്ള ശത്രുത പ്രബലമായിരുന്നെങ്കിൽത്തന്നെ യും അവരുടെ ഗുരുക്കന്മാർ ഇരുകൂട്ടരും തമ്മിലുള്ള ഐക്യം കൊതിച്ചിരുന്നു. ഈ അനുമാനത്തെ ബലപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഉപകഥ ദേവീ ഭാഗവതത്തിലുണ്ട്. അതിവിടെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു.
മൃതസഞ്ജീവനി വിദ്യ നേടുന്നതിനായി ശുക്രാചാര്യർ കൈലാസത്തിൽ തപ സ്സു ചെയ്യുന്ന കാലം. അസുരഗുരുവിന് തപോബലം നേടാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അത് ദേവന്മാർക്ക് ദോഷം ചെയ്യുമെന്നറിയാമായിരുന്ന ദേവേന്ദ്രൻ പുത്രി ജയന്തിയെ വിളിച്ച് ശുക്രാചാര്യർ നേടിയെടുക്കുന്ന വിദ്യ എന്തു തന്ത്രം പ്രയോഗിച്ചും തട്ടി യെടുക്കണമെന്ന് ഉപദേശിച്ചു.
പിതൃനിയോഗമനുസരിച്ച് ജയന്തി ശുക്രസന്നിധിയിലെത്തി അദ്ദേഹത്തിൻറെ ശുശ്രൂഷകളിൽ മുഴുകി. ആയിരം സംവത്സരക്കാലം അങ്ങനെ കടന്നു പോയി. ശുക്രന്റെ തപസ്സിൽ പ്രീതി പൂണ്ട ശിവൻ അദ്ദേഹത്തിൻറെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷ പ്പെട്ട് മൃതസഞ്ജീവനി വിദ്യ ഉപദേശിച്ചുകൊടുത്തു. വരസിദ്ധിയിൽ സന്തുഷ്ട നായിത്തീർന്ന ശുക്രൻ അസുരലോകത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ കൂട്ടി.ആ സമയം ജയന്തി പറഞ്ഞു:
''പ്രഭോ, ഈയുള്ളവളെ തനിച്ചാക്കി പുറപ്പെട്ടു പോകാൻ തന്നെ അങ്ങ് തീരുമാ നിച്ചുവോ? അങ്ങയെ ഭർത്താവായി ഈയുള്ളവൾ മനസാ വരിച്ചു കഴിഞ്ഞു. കുറച്ചു കാലമെങ്കിലും അങ്ങയുടെ ഭാര്യയായി കഴിയണമെന്നാണ് എന്റെ മോഹം.''
ജയന്തിയുടെ വിവാഹാഭ്യർത്ഥന കേട്ട് അസുരഗുരു ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലായി. ഏറെ നേരം മൗനമായി ഇരുന്ന ശേഷം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:
''ശരി. പത്തു കൊല്ലക്കാലം നമുക്ക് അദൃശ്യ ദാമ്പത്യം പുലർത്താം. അതു കഴി ഞ്ഞാൽ ഞാൻ അസുരലോകത്തേക്കു മടങ്ങിപ്പോകും.''
തുറന്ന മനസ്സോടെ ജയന്തി സമ്മതം മൂളി. അങ്ങനെ ശുക്രാചാര്യനും ഇന്ദ്രപു ത്രിയും തമ്മിലുള്ള രഹസ്യ ദാമ്പത്യത്തിനു തുടക്കം കുറിച്ചു. ദൂതന്മാർ വഴി കാര്യങ്ങൾ ഗ്രഹിച്ചറിഞ്ഞ ബൃഹസ്പതി ഈ തക്കം നോക്കി ശുക്രാചാര്യരുടെ വേഷത്തിൽ അസുരലോകത്തിലെത്തി. തങ്ങളുടെ ഗുരു തപസ്സു കഴിഞ്ഞു തിരി ച്ചെത്തിയതാണെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ച അസുരന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിച്ചു. അസു രന്മാരിലെ ഛിദ്രവാസനകൾ മാറ്റിയെടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു ദേവഗുരുവി ന്റെ ലക്ഷ്യം. പത്തു കൊല്ലക്കാലം കൊണ്ട് ആ ലക്ഷ്യം സാധിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു.
കരാർപ്രകാരമുള്ള കാലാവധി പൂർത്തിയായപ്പോൾ ജയന്തിയുമായുള്ള ബന്ധം മതിയാക്കി ശുക്രൻ അസുരലോകത്തെത്തി. ഒരേ സമയം രണ്ടു ശുക്രന്മാ രെ കണ്ട അസുരന്മാർ അത്ഭുതപരതന്ത്രരായി പകച്ചുനിന്നു. യഥാർത്ഥ ഗുരു വിനെ അവർ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു.
''നിങ്ങളുടെ നന്മ മാത്രം ലക്ഷ്യം വച്ചു നിരന്തരം പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഗുരുവിനെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ അസുരപ്പരിഷകളെ, നിങ്ങൾ നശിച്ചു പോകട്ടെ.''
ശുക്രാചാര്യർ അസുരന്മാരെ . ശപിച്ചു. ഇത്രയുമായപ്പോഴേക്കും ബൃഹസ്പ തി പ്രച്ഛന്നവേഷം കൈവെടിഞ്ഞ് ദേവലോകത്തേക്കു പോയി. ശുക്രാചാര്യനും അസുരലോകം ഉപേക്ഷിച്ചു.
ജയന്തി ഇന്ദ്രപുത്രിയാണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും ശുക്രൻ അവളെ ശപിച്ചി ല്ല. രഹസ്യ ദാമ്പത്യത്തിനു തയ്യാറാവുകയും ചെയ്തു. ദേവന്മാരോട് അദ്ദേഹ ത്തിനുണ്ടായിരുന്ന കൂറിന്റെ പ്രതീകമായി അതിനെ കണക്കാക്കാം. സാധാര ണഗതിയിൽ അപ്സരസ്സുകളെ ഏൽപ്പിക്കാറുള്ള ദൗത്യമാണ് ജയന്തിയെ ഇന്ദ്രൻ ഏൽപ്പിച്ചത്. അസുരഗുരുവിനോട് ഇന്ദ്രനുണ്ടായിരുന്ന മാനസീകചായ്വിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലായി ഇതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കാം. ജയന്തി ശുക്രാചാര്യനുമായി ദാമ്പത്യം പുലർത്തിയെങ്കിലും മൃതസഞ്ജീവനി തട്ടിയെടുത്തതായി കഥയിൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.ശുക്രനിൽ നിന്നുമവൾക്ക് പുത്രലാഭം ഉണ്ടായതായും ഒരിടത്തും കാണുന്നില്ല.
ശുക്രൻ ജയന്തിയുമൊത്തു കഴിഞ്ഞ കാലത്ത് അസുരന്മാരുടെ ച്ഛിദ്രവാസനകൾ അകറ്റാൻ ശ്രമിച്ച ബ്രുഹസ്പതിയും സമാനചിന്താഗതിക്കാരനായിരുന്നു. കച-ദേവയാനീ ബന്ധത്തിലൂടെ കാര്യങ്ങൾ മെച്ചപ്പെടുത്താൻ സാധിക്കുമെന്നു ള്ള പ്രതീക്ഷ അസുരഗുരു വച്ചുപുലർത്തി. കചനെ മരുമകനായിത്തന്നെ അദ്ദേ ഹം കരുതി. ഉന്മാദാവസ്ഥയിൽ ഇരുന്ന സമയത്ത് പുത്രീവൽസലനായിരുന്ന അദ്ദേഹം രഹസ്യവിദ്യ പ്രതിശ്രുത മരുമകൻ എന്ന നിലയ്ക്ക് കചനുപദേശിച്ചു കൊടുത്തു. പുത്രിയോടുള്ള അമിതവാൽസല്യവും അമിത മദ്യപാനവുമാണ് അദ്ദേഹത്തെ അതിനു പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ബ്രാഹ്മണർക്ക് മദ്യസേവ വിലക്കുക വഴി തനിക്കു പറ്റിപ്പോയ തെറ്റിനുള്ള പ്രായശ്ചിത്തമാണ് ആചാര്യൻ ചെയ്തത്.
വിദ്യ കരഗതമായതോടെ ദേവലോകത്തേക്കു തിരിച്ചു പോകാൻ കചൻ തിടുക്കം കൂട്ടി. ഗുരുദക്ഷിണ നല്കി ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹം വാങ്ങണ മെന്നുള്ള ആചാരക്രമം പോലും അവൻ മറന്നു.ദേവയാനിയോട് തനിക്കുണ്ടാ യിരുന്നത് കപട പ്രേമമായിരുന്നു എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
കാച്ചാനും ദേവയാനിയും തമ്മിൽ നടന്ന ശാപ-പ്രതിശാപ വചസ്സുകളെ കാമുകീ-കാമുകന്മാർക്കിടയിൽ നടന്ന ശകാരവാക്കുളായി മാത്രമേ കാണേണ്ടതുള്ളൂ.
വിധിപ്രകാരമുള്ള നേട്ടങ്ങൾ മാത്രമേ നെട്ടങ്ങളാകുന്നുള്ളൂ. കാപട്യത്തിലൂടെയും കൗശലത്തിലൂടെയുമുള്ള നേട്ടങ്ങൾ മോഷണമുതലുക ളിൽ നിന്നു ഭിന്നമല്ല. ഈ അർത്ഥത്തിൽ വിദ്യാചോരണത്തിന്റെ തെളിവാർന്ന ഒരു മാതൃക കച-ദേവയാനീ ചരിതത്തിൽ കാണാം.
- *********
